سفارش تبلیغ
تبلیغات در پارسی بلاگ

خوش به حال روزگار
عطر نرگس،رقص باد
نغمه شوق پرستوهای شاد
خلوت گرم کبوترهای مست
نرم نرمک می رسد اینک بهار
خوش به حال روزگار   


                                             ...


شما که نیستید ، بهار رنگ پاییز دارد و نوروز بوی غمی کهنه
شما که روح بهارید کی در کوچه های شهر وزیدن می گیرید ...
الهم عجل لولیک الفرج


+ نوشته شده در چهارشنبه 89/2/15ساعت 3:41 عصر توسط میم - فاء | نظر


 گناه اگر نباشد
 می خواهم کمی دوستتان داشته باشم
 احساس می کنم
 بعضی روز ها باید
 کمی دلتنگ شما باشد
 کمی پرت شما شود حواسم!
 ***
 راستی که پیر می کند موهای آدم را
 این مثل هم گذشت روزهای هرشنبه !
 (نشنیده بگیرید از من)
 بدون گناهانی کوچک
 هیچ نمی شود زندگانی کرد
 البته اگر بیایید
 شاید
 عاشقتان هم شوم کم کم
 و برایتان شعرهای بزرگ هم ببافم
 من که آدمی مختصرم !
 بی تعارف
 بدون گناهی کم
 عاشقتان نمی توانم بمانم
 می دانید که...
 آنقدرها کسی نیستم من!
 ***
 صلاح اگر می دانید
 پیر که شدم
 سپید شما باشد موهایم

 

 اشکان چاووشی


+ نوشته شده در چهارشنبه 89/2/15ساعت 3:40 عصر توسط میم - فاء | نظر


گفته اند بعد از ظهور حضرت مهدی « عجل الله تعالی له الفرج » خیلی ها وقتی چهره مبارک ایشان را می بینند می گویند : عجب ! ما ایشان را قبل از این هم دیده بودیم...
شاید در حرم امام رضا علیه السلام ، شاید در حج ، شاید در قامت یک امام جماعت ناشناس در مسجدی ساده ، شاید در خیابان های شلوغ شهر و شاید خیلی جاهای دیگر.
اما مطمئنا هیچ کس نخواهد گفت در آن فیلم سینمایی او را دیده یا در آن رمان او را در یافته است؛ هیچ کس .

راستی ، هنوز دوران سینمای سوژه های آبکی و لهویه های دست چندم به سر نیامده است ؟
دوران رمان های دختر- پسری عبث و تهی ؟
هنوز هم نوبت آن نرسیده است که آن همه زیبایی و روشنی و امید را در رسانه های هنری و هنر رسانه ای مان ، نشانه ای بنشانیم ؟

 


+ نوشته شده در چهارشنبه 89/2/15ساعت 3:38 عصر توسط میم - فاء | نظر


 همینجوری بی هوا ، بی مناسبت که نمی شه ، می شه ؟
یه مناسبتی باید داشته باشه دیگه بهرحال ، نه ؟
حالا توی دلت گاهی یه فکرایی می کنی ، یه حس هایی داری ، بحثی نیست ، آدم که توی دلش دنبال مناسبت نمی گرده ، میگرده ؟
اما وقتی بخوای به یکی بگی ، یه جایی بنویسی یا ... همینجوری بی هوا ، بی مناسبت که نمی شه ،می شه ؟


...
نه جمعه است ، نه نیمه شعبان ، نه نهم ربیع الاول ، نه هیچ کدام از اینجور مناسبتها !
امروز شنبه است و من می نویسم از شما به همین مناسبت که ، هستید در این کره خاکی ...
نفس می کشید در این دنیای لاکردار ... به همین مناسبت که امام ما هستید ... به همین مناسبت که ، هستید !
مناسبت از این مناسب تر ؟
آقا ! دنیا بد چسبنده شده ، ولمان نمی کند لاکردار !
یا ... یا ما چسبنده شده ایم و همه چیز بهمان می چسبد !
زن ، زندگی ، کار ، دوست ، رفیق ، درآمد ، موقعیت ، اعتبار ... اینها همه خودشان را به ما می چسبانند ! تقصیر ما نیست که آقاجان !
آخ که دلمان لک زده است برای دلتنگ شدن برای شما !
دلمان تنگ شده برای دلتنگ شدن برای شما !
چی شد ؟ چی گفتم ؟ ... شما که منظور ما را می دانید آقا ! نه ؟
لاکردار ها ! نمی گذارند این چسبیدنی هایی که بهتان گفتم ، نمی گذارند دلمان برایتان تنگ شود ...
و من می دانم که می دانید چقدر دوست داریم دلمان برایتان تنگ شود و نمی شود و نمی شود و نمی ...


آقا ما غلط بکنیم ناامید بشویم یا خسته بشویم ، اما بدجوری می ترسیم که نبودنتان عادت بشود برایمان. البته آقا ادب کردم گفتم عادت ! منظورم ... منظورم ... خدا ما را بکشد اگر روزی بیاید که بود و نبودتان تفاوت نکند برایمان ...
آقا ببخشید مثل عوام ها با شما حرف میزنیم ! البته ما عوامیم دیگر ! اگر خواص بودیم که شما تشریف آورده بودید ،
لا اله الا الله خدایا چه می گویم من


...
بهار دارد می آید و شما که روح بهارید کی در کوچه های شهرمان وزیدن می گیرید ؟

 


+ نوشته شده در چهارشنبه 89/2/15ساعت 3:13 عصر توسط میم - فاء | نظر



یه جور نگرانی مثل خوره افتاده توی ما که نکند شما به کل ما را فراموش کرده اید.
ببینید آقا! ما اینجا هستیم! اینجا. قضیه ما را یادتان هست؟
یک قراری که شما جلو بروید وما پشت سرتان راه بیفتیم و این حرفها...یادتان هست؟
حتما این هم خاطرتان هست که شب رسیدیم بیابان؟ از بخت بد شاید مهتاب که بماند،شاید
یک ستاره هم نبود.ابرها چفت هم،ظلماتی درست کرده
بودند؛ غلیظ،تودرتو. چشم،چشم را نمیدید. چنگ میزدیم به ردای هم که یکهو جا نمانیم؛
چون گم اگر میشدیم واویلا بود.
لرز هم گرفته بودیم،چه جور. عین جوجه یک روزه که پر و بال مادرش را پیدا نکند می
لرزیدیم. لاکردار یک سرمایی شده بود؛ انگاری رفتیم سرزمین یخبندان.
سوز میزد توی چشم و چال آدم. هیچ کی هم نبود. رهگذری،خارکنی،مسافری...هیچ. فقط باد
بود. هی هو میکشید و هماورد می خواست. بوته خارها را بلند می کرد و دیر میجنبیدیم
می کوفت توی سر و رویمان. شن ریزه لای دندانها قرچ قرچ می کرد.
هی یکی می افتاد زمین. صف می ایستاد تا آه و ناله اش را بکند و پا شود.تا کی دیگر.
شما گفتید:«اینطور که نمی شود،جلوی پایتان را هم نمی بینید». راستی هم نمی دیدیم.
پا که می گذاشتیم اصلا نمی فهمیدیم کجاست. خار است،خاک است،سنگ است... ولی شما مثل
ما نبودید... چه جور آدم کف دستش را می شناسد؟ شما همچین رهوار می رفتید که خیال کن
کوره راهها ، شیار کف دستتان هستند. بلد راه بودید آقا، چه بلدی.
بعدش یک تپه ی ماهوری،چیزی پیدا شد. ما منتظر دستور و حرف شما دیگر نشدیم. همان جا
وا رفتیم. شما هی دور ما چرخ زدید. رفتید این ور-آن ور. دلتان شور ما را میزد.که تا
صبح آیا دوام می آوریم یا نه؟
یاد آوریش البته شرمندگی است، ولی چه می شود کرد؟ اول زیر لبی ، بعد که رویمان باز
شد، بلند بلند، شروع کردیم به ایراد بنی اسراییلی گرفتن.یه چیزهایی شبیه اینکه:ما
را برگردان پیش
فرعون ، آنجا خوش تر بودیم... یک چیز بده همین جا بپرستیم ، خدای تو خیلی
دوره!...حتی اشتباه نکنم آخرش یکی مان درآمد و گفت:تو و خدایت برید جلو ف کارها را
که کردید ، بیایید دنبال ما!
شما بدتان که نیامد هیچ، ول کن هم نبودید. ناز خریدید. وعده دادید... دستمان را
کشیدید. دورمان راه رفتید، تا بلکه ما به « رفتن » رضا بدهیم. یادم نمی اید یک بار
گفته باشید: «آکه هی، ساربان یک مشت علیل و ذلیل شدم» حتی نشستید برای پاهای تاولی
مان گریه کردید، گفتید: «یک جوری باید گرمتان کرد»... گفتید: «اگر بشود کاری کرد
جلوتان را ببینید!»
ما فقط گوش می کردیم. پشت ان تپه، کرخ و مات نشسته بودیم و مثل گنگ ها شما را دید
می زدیم که دست سایبان چشم می کردید. نگران، افق دور بیابان را می دیدید و با دلهره
می گفتید:« اینجا یخ می زنید !» « اینجا گم می شوید !» « اینجا می ترسید !» راست هم
می گفتید، ولی ما دیگر حوصله تایید هم نداشتیم.همه جل پلاسمون رو پیچیده بودیم
دورمان. فقط چشمهایمان پیدا بود آنهم نیمه باز و خمار. اولش چرت های نیمه کاره
زدیم، بعد دیگر راستی ندیدیمتان. صدایتان البته تا چند وقتی می آمد توی گوشمان.
التماس می کردید: « نخوابید، حالا نه ، حالا نه »
من یکی که آخرین صدایی که از گلو تان شنیدم فریاد بود. داد می کشیدید: « من یک آتش
می بینم». توی همان خماری با خودم گفتم، لابد شما فکر کرده اید ما ساده ایم. به
هوای آتشی آن دورها چشممان را دوباره باز می کنیم و از این سکر کیفوری می آییم
بیرون ، ولی نه. ما سنگین خوابیده بودیم. رفیقمان می گوید شما بعد گفتید :« می روم
شعله بیاورم». گفتید :«باید گرمشان کنم»
گفتیدک« نور باشد، همه چی درست می شود». ما لای خرناسه ها توی دلمان گفتیم:« طفلک
ساربان جوان ! ». گفتیم :« چرا دل نمی کنی از ما ، بابا راه خودت را برو دیگر ! »
صدای پایی نشنیدیم که بفهمیم رفتید به کدام طرف یا چه کار کردید؟ داشتیم هفت تا
پادشاه و هفت تا دولت را خواب می دیدیم. نصفه های شب ولی پریدیم. دندانها از سرما
کلید ، یک نرمه یخ روی مو و ابروهامان. دیدیم نیستید. پتو، ردا و لباسهاتان را
انداختید روی پاهای برهنه ما و رفتید. دیدیم با دستهایتان دور تا دور، تپه های شنی
درست کردید که شغالها ما را دیرتر ببینند.
شتر خودتان را زانو زده، کرده بودید حائل ما که نکند طوفان شن بیاید یا گردبادی.
حتی تکه نان ها و مشک آبتان را هم گذاشته بودید کنار دستمان.
گفتیم حتما جایی همین دور و بر هایید ، ولی نبودید. نه یک قدم، نه ده قدم دور تر.
فقط چیزی که بود، یک رگه مهتاب از آن ابرهای تو در تو زده بود بیرون که می شد با
همان باریکه نور، رد پایتان را پیدا کنیم. چهار دست و پا، وحشت زده افتادیم روی رد.
رد پا رفت تا یک بوته گزنک، بعد جلوتر، جلوتر و ناگهان قطع شد. ته یک جفت نعلین، آن
جا روی خاک بیابان، رفته بود فرو، نعلین هایتان. گفتیم حتما خواستید بدوید. نعلین
ها را هم کندید و به دو رفتید که شعله را برامان بیاورید، ولی ردی از پاهای برهنه
نبود. هیچ چی نبود. همه چیز همان جا
روی نعلین ها تمام می شد...
فکر می کنید ما الان کجاییم؟ همان بیابان. همان شب. وحشت زده و یخ زده کنار رد شما
که یک هو تمام شده؛ همین. نشسته ایم اینجا و باریکه ای نور از پشت توده ابرها
افتاده توی صورتمان.
آقای ساربان جوان !
یعنی ممکن است ما را یادتان رفته باشد؟

+ نوشته شده در چهارشنبه 89/2/15ساعت 3:2 عصر توسط میم - فاء | نظر